Η σιωπή μου είναι η φωνή μου...
...είπε κάποτε η "γκρίζα νεράϊδα"...

Πέμπτη, 17 Ιανουαρίου 2013

Μήπως άλλαξα;














Ένα βράδυ που γύρναγα απ' το γραφείο
Παλιές μου αναμνήσεις μου δίχναν έναν άλλο δρόμο
Με οδήγησαν στο πρώτο μου το σχολείο
Εκεί που πάντοτε είχα χαρά μα ποτέ δεν είχα πόνο

Απ' τη καφέ πόρτα με το μυαλό πέρασα
'Ενας μεγάλος δυνατός χτύπος ήρθε στην καρδιά μου
Έκλεισα τα μάτια μου και χαμογέλασα
Γιατί εγώ εδώ έκανα τα πρώτα όνειρα μου

Κι εγώ γύρισα τον χρόνο πίσω
Μια απορία στρυφοργυρνούσε στο θωλό μου μυαλό
Όλα άλλαξαν για να ευτυχίσω
Ή μήπως εμένα άλλαξα για το δικό μου καλό

Η υγρασία στα ραγισμένα τζάμια του
Εκείνο και τα μάτια μου μας έκανε να δακρύζουν
Και σαν σκούπιζα με τα χέρια τα μάτια του
Οι πρώτες ζωγραφιές ήρθαν στο μυαλό να μου θυμίζουν

Άδεια δωμάτια και σκόνη στα θρανία
Οι φωνές μας στο βάθος απο όταν είμασταν παιδιά
Σκισμένες σελίδες από την ιστορία
Που 'θελα να τις ενώσω και να γυρίσω στα παλιά

Κι εγώ γύρισα τον χρόνο πίσω
Μια απορία στριφογυρνούσε στο θωλό μου μυαλό
Όλα άλλαξαν για να ευτυχίσω
Ή μήπως εμένα άλλαξα για το δικό μου καλό

Ένα κουδούνι ήρθε για να με ξυπνήσει
Για λίγο νόμιζα πως ήμουν και πάλι στο σχολείο
Νέο κτίριο στη θέση του είχαν χτίσει
Και κάπου εκεί μέσα ήταν το δικό μου γραφείο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου